Ang nobelang ito ay unang inilathala noong sa pahayagang Ang Kaliwanagan . Muli itong lumabas sa pahayagang Ang Mithi noong 1908 at sa kalaunan ay naging bahagi ng koleksyong Nobela at Dulang Tagalog noong 1912. Isinulat ito sa gitna ng transisyon ng Pilipinas mula sa pananakop ng Espanya patungo sa pamumuno ng mga Amerikano, isang panahon kung saan ang mga manunulat ay aktibong gumagamit ng panitikan upang talakayin ang hustisya at pagbabago. Buod ng Kwento

Ang nobela ay nakasentro sa masalimuot na ugnayan ng mga pangunahing tauhan, na sina at Felipe , dalawang magkaibigang may magkaibang pananaw sa buhay.

Ginamit ni Santos ang kanyang husay sa Tagalog upang itaas ang antas ng prosa sa bansa.

Para sa karagdagang impormasyon tungkol sa buhay ng may-akda, maaari mong bisitahin ang kanyang profile sa Wikipedia o basahin ang tungkol sa kanyang mga kontribusyon sa UP Library .

Ang kwento ay nagpapakita ng tunggalian sa pagitan ng personal na pagnanasa at ng tungkulin sa bayan o sa kapwa. Madalas na inilalarawan ang mga tauhan na nahaharap sa mga pagsubok na sumusukat sa kanilang prinsipyo. Kahalagahan ng Akda